«Τώρα μὲ τὸ μολύβι / (ἤ μὲ τὴν φαντασία σας) / φροντίστε πάνω ἀπὸ αὐτά / μιὰ καταχνιὰ νὰ κάθεται, / γιατὶ μὲ σκέτη μονοκοντυλιά / ἡ θλίψη μου δὲν περιγράφεται.» Κ. Δ.